بهای وحشیگری

  با پایان جنگ جهانى دوم، تقریباً هر آلمانى به خاطر سکوت در برابر جنایتکاران سهمى از بار مسئولیت جنایات نازى ها را احساس مى کرد. البته بار مسئولیت هیچ کدام به اندازه رهبران نازى نبود که نه تنها آلمان، بلکه سراسر اروپا را به ورطه جنگ و نابودی کشانده بودند. دستیاران هیتلر، مقاماتى که ماشین جنگ نازى را به کار مى انداختند، بیش از همه مسئول بودند. برخلاف توهم برخی ساده لوحان، فاتحان جنگ بیش از آن که مشغول نوشتن تاریخ باشند، در پى یافتن، بازداشت و مجازات این افراد بودند.با وجود تلاش فراوان، بسیارى از نازى هاى جنایتکار در بهار ۱۹۴۵ از دست متفقین گریختند. هیتلر و نزدیک ترین دستیارانش با صحنه سازی خودکشى به پناه واقعی شان در آمریکای لاتین فرار کردند. دیگر مقامات عالى رتبه مخفیانه از اروپا خارج شدند، اما ۲۲ تن از بدنام ترین مجرمان نازی فرصت فرار نیافتند.نیروهای متفقین آن ها را بازداشت و زندانى کردند و براى محاکمه به دادگاه نظامى بین المللى تحویل دادند که صرفاً به منظور محاکمه جنایتکاران نازى تشکیل شده بود. دادگاه نظامى بین المللى در تاریخ بى سابقه بود. پیش از این، کشورها هیچ گاه منابع خود را صَرفِ طلبِ عدالت جهانى نمى کردند. جنایات، حتى جنایات سازمان یافته و در مقیاس بزرگ، موضوعى ملى تلقى مى شد که به کسانى که از آن ها آسیب دیده بودند و نه به مردمان دیگر مربوط مى شد. بنابراین، مجازات جنایتکاران وظیفه خود کشورها بود.این برداشت که ترور، ویرانگرى، و کشتار در طول جنگ را باید جرایم کیفرى به حساب آورد نیز جدید بود. بنا بر سنت، بازداشت به جرم وحشیگرى بخشى از بهایى تلقى مى شد که براى درگیرى در جنگ پرداخت مى شد. اینک براى نخستین بار دادگاهى مرکب از نمایندگان کشورهاى مختلف